ईश्वर

मानिसलाई भक्त बनाई
एकअर्काको रक्त बहाउन बाध्य पार्ने
हे ईश्वर,
अपाङ्ग रहेछौ तिमी|
न बोल्न सक्छौ,
न त सुन्न नै  ,
न देख्न सक्छौ,
न त डुल्न नै |
मानिसले जहाँ तिम्रो प्रतीमा बनायो,
त्यहि दसगजामा खुम्चेर
जीवन  बिताउन बाध्य छौ तिमी |
तिमी राजतन्त्र हटेको देशको राजा हौ
जोसंग किर्ती र इतिहास  त छ
तर सामर्थ्य छैन |
खुशी नहौ तिमी आफ्नो पूजा अर्चना देखेर,
तिम्लाई मानिसले पुजेका
तिम्रो शक्तिले  होइन ,
आफ्नो कमजोरीले  हो|
नदी भित्र चट्टानको अस्तित्वो जसरी पानिको बेग सहन नसकेर
अन्तत: बिलिन हुनपुग्छ|
हो ठिक त्यसैगरी,
मानिसका इक्षा र आकांक्षाका भार सहन नसकेर
तिम्रो अस्तित्वो पनि
एक दिन बिलिन हुनेछ|









 

तिम्रो सौन्दर्य

तिम्रो सौन्दर्यको कुनै सीमा छैन प्यारी,

मेरो बोत्तल जतीजती रित्तिदै जान्छ,

तिम्रो सौन्दर्य उतीउती बढ्दै जान्छ|

मदिराको  हरेक चुस्कीपछि 

तिम्रो मुहारको निखार बढेको देख्दा

तिम्रो सौन्दर्यको अन्तिम् छोरसम्म पुग्न

संसारभरको सारा मदिरा

एक्लै घुटकाइदिउँ  झै लाग्छ |

एक्लोपन

आज

म निकै खुशी छु

किनभने

म आज  एक्लिएको छु|

अब अरुको  नीम्ति मैले बाँच्नु पर्ने छैन|

अरुको खुशीका लागी आफ्नो इक्षा मार्नु पर्ने छैन|

एक्लो छु तर एक्लोपन कतै छैन|

कसैले छाडेर जालन् भन्ने डर कतै छैन|

कसैको मायाको आश अब रहेन

कसैको धोकाको त्रास अब रहेन|

म आफैसँग कुरा गर्नेछु 

र आफ्नै चुट्किलामा हास्नेछु| 

म आफैसँग झगडा गर्नेछु 

र आफैबाट टाढा भाग्नेछु|

आफ्नो पीडा म आफैसँग साट्नेछु

आफ्नो हर्ष म आफैसँग बाढ्नेछु

साथ् कोही छैनन् र पनि तृप्त छु,

तृप्त छु र त कुनै साथको आवस्यकता मलाई छैन|